The man in black

Ik staar in gedachten verzonken voor me uit. Ik zit aan de bar van mijn favoriete cafe. Een fles bier voor mijn neus. Een sigaret in mijn hand. In dit cafe wordt gewoon gerookt. Dit is ons cafe. Wij maken zelf wel uit of hier gerookt wordt of niet. Hier wordt dus gerookt.

“Good evening. A bottle of beer please”, hoor ik de man die naast me is komen zitten zeggen. De stem klinkt bekend, maar kan mij niet uit mijn gedachten halen. Ik neem een slok uit mijn fles. Een hijs rook verdwijnt in mijn longen. Ik staar voor me uit.

Ik denk aan haar. Aan hoe ze me genaaid heeft. Ik denk aan de laatste wedstrijd van mijn favoriete voetbal elftal. Aan het winnende doelpunt. Ik denk aan de treinreis van morgen. Aan waar ik naar toe reis. Ik denk aan de middelbare schooltijd. Aan hoe gelukkig ik toen ook al niet was. Ik denk aan van alles en ik denk aan niets. Welkom in mijn hoofd.

“Can I have another beer please? And please give one to this gentleman sitting next to me”, hoor ik de man naast me zeggen. Er wordt een fles bier voor mijn neus gezet. Ik kan nu niet langer in gedachten verzonken blijven. Ik zal de man aan moeten kijken en hem bedanken voor het bier. De fles optillen, tegen die van hem aanslaan en cheers zeggen.

Ik wil helemaal niet uit mijn verzonken gedachten komen. Ik ben hier juist gaan zitten om voor me uit te staren. Om verlost te zijn van de op mij af komende muren. Mooi zitten. Dom kijken. Dat was het hele idee. Bier drinken en geen gezeik aan mijn kop. En nu biedt de man naast mij me een biertje aan. Ik zal moeten reageren. Er zal een gesprek volgen. Een gesprek waar ik alles behalve zin in heb. Ik zal wel moeten. Ik stap uit mijn gedachten en kijk naar links.

Ik kijk in het lachende gezicht van Johnny Cash. “Cheers my friend.” zegt hij als we onze flessen bier tegen elkaar aan proosten. “Cheers.” Ik ben met stomheid geslagen. Johnny Cash. In the flesh. Johnny fucking Cash. Een pot bier in zijn hand. Een big smile op zijn gegroefde kop. A man in black. Zo dood als een pier, maar mooi dat hij op de barkruk naast mij zit.

Dat is precies wat ik tegen hem zeg. Wat hij hier doet, want hij is fokking dood. Reden genoeg om hier helemaal niet naast me te kunnen zitten. En hoe komt het dan dat hij hier wel naast me zit. In the flesh. In het zwart. En beetje stom te lachen met een fles bier in zijn hand.

“Ik ben hier voor jou mijn vriend. Ik ben hier om een bericht aan je over te brengen. Een bericht dat op het eerste oog niet als goed nieuws over zal komen. Namelijk dit; als je te overlijden komt dan ga je naar de hel Frommel. Je hebt je plaats in de hemel al jaren geleden verspeeld. Het wordt de hel, maar vrees niet. De hel is waar de toffe mensen heen gaan. De hel is rock and roll. Ik zal er op je wachten Frommel. Ik zal de eerste zijn die je ziet bij binnenkomst. Ik zal een lied voor je zingen. Een lied dat jij mag kiezen. Niet nu. Maak je geen zorgen. Het moment dat je binnen komt zal ik weten welk lied ik voor je moet spelen. Ik zal het weten en ik zal het voor je spelen en alles zal goed zijn.”

Ik ben met stomheid geslagen. Vol ongeloof staar ik de man naast mij aan. Ik neem een grote slok bier. Johnny kijkt me nog een keer lachend aan. Hij staat op en loopt de deur uit. “See you soon my friend”, zegt hij als hij de straat op stapt.

“Dat was….dat was….”

“Johnny Cash”, vult de barman droogjes aan. Hij draait zich om, loopt naar de cd speler en drukt op play. Hurt klinkt door het lege cafe. Ik bestel een biertje en staar in gedachten verzonken voor me uit.

5 Responses to “The man in black”

  1. gewebkijk Says:

    je hoeft het niet te kunnen, om het te (her)kennen…

  2. Erwin Troost Says:

    Prachtig schrijven dit weer. Ik heb Cash weer op elpee in huis gehaald. Zijn laatste album. Raar idee is dat toch. Hurt blijft emotie oproepen.

  3. Rob Alberts Says:

    Deze post is al weer iets ouder ….
    Dwalend op het internet, bladerend van blog naar blog kom ik hier terecht.
    Ik draai nog maar een nummer van Johnny Cash.
    Muzikale groet uit Amsterdam-ZuidOost

  4. Maurice Says:

    Ik moest een beetje huilen :(

  5. Jasper de Wilde Says:

    Kom ik er op een doodverveelde woensdagavond in ene toch achter dat jij geweldig schrijven kan! Pot pils erbij, stukjes lezen, weg verveling.
    Later …

Leave a Reply