Arme mevrouw Geus

Een van de voordelen van mijn werk is dat er dagen zijn dat ik een groot gedeelte van de werkdag een aardig end voor me uit kan dromen en denken. Vandaag was zo’n dag. Vandaag heb ik heel wat voor me uit gedroomd en gedacht. Dat kan over van alles gaan. Over voetbal, over politiek, over mijn Puch, over keihard neuken, over het weer. Vandaag ging het over televisie. Vandaag dacht ik een heel end weg over televisie.

Ik denk dat het komt doordat ik gisteravond voor het eerst sinds hele lange tijd weer eens een avondje doelloos gezapt had. Ik zag van alles en ik zag niets. Ik zeg niets en oh zo veel. Zo zag ik een dans. Of eigenlijk zag ik er twee. De eerste dans werd gedanst door een meisje dat heel erg zielig was, want haar vaste dans partner mocht deze avond niet met haar dansen. Het waarom daarvan ontging mij geheel. Het was me ook een worst die reden. Ik keek met maar een reden en die reden moest nog komen. Het meisje dat zo zielig was deed een dans die als ik het goed heb poppen heet en die voornamelijk bestond uit stuiptrekkingen. Er danste ook nog een jongen mee. Geloof ik.

Nadat het stuiptrekken was afgelopen, zei iedereen tegen het zielige meisje dat het heel goed was. Ik keek er naar. Ik hoorde het gezegd worden. Ik dacht het zal wel. Ik vond het niets dat stuiptrekken. Maar ik heb dan ook helemaal geen bal verstand van dansen. Laat staan van poppen. Ik snapte er dus niets van, maar ik bleef kijken, want ik wist dat als de loftrompet zou zwijgen dat mijn reden van kijken zou verschijnen.

Daar was ze. De presentatrice die zich als een rock and roll vrouw uit de jaren vijftig vermomd. The object of my affection. Iedere zondag voor een paar minuten. Ze was in beeld en ik herinnerde haar naam weer. An Lemmens. An stelde de jongen voor die vorige week nog met het zielige meisje danste, maar dat deze week om onduidelijke redenen niet meer mocht. Hij moest deze avond met een mooie lange slanke negerin dansen. Ze deden alsof ze heel blij met elkaar waren en vouwden een papiertje open waar op stond dat ze een moderne dans moesten dansen. De jongen die vorige week nog met het zielige meisje mocht dansen, maar deze week om onduidelijke redenen niet meer, bleek een hiphop danser te zijn en de moed zakte weg uit zijn ogen bij het lezen van de woorden moderne dans.

Ik bleef ondertussen kijken. Ik dacht ik heb geen verstand van poppen ik heb misschien nog wel minder verstand van moderne dans. De moed zakte de jongen nog verder uit de ogen toen hij hoorde dat hij ook nog eens iets uit moest beelden en wel de dood. Mij zakte de moed ook in de schoenen. Ik zat helemaal niet te wachten op een moderne dans interpretatie van de dood. Ik wilde An in beeld. Ik heb niets met dansen. Ik heb niets met poppen. Ik heb niets met moderne dans. Ik heb wel iets met An. Al is dat meer wishful thinking.

Een paar minuten later zat ik verbluft op de bank. De jongen die vorige week nog met het zielige meisje had mogen dansen, maar deze week om onduidelijke redenen niet en de lange slanke negerin hadden mij een dans voorgeschoteld die ik werkelijk indrukwekkend vond. Ik had voor het eerst in mijn leven een dans gezien die indruk op mij maakte. Die mij raakte. Die mij iets deed. Ik keek naar de televisie en zei, wauw. Ik keek naar de televisie en zag An niet eens meer.

Iets later kwam ik op een ander kanaal. Iets met boeren en hitsige vrouwen die wel een potje rollenbollen in het hooi zagen zitten. Niet alleen de vrouwen bleken hitsig te zijn. Ook de mannelijke hormonen en het testosteron schoot van het beeldscherm af. Ik snapte er niets van. Daten op tv. Ik snapte er niets van en dacht, man uit provincie stad zoekt vrouw. Daar ga ik me voor opgeven. Als het maar niet gepresenteerd wordt door Yvon Jaspers.

Vroeger toen Yvon nog het klokhuis deed was ik hartstikke verliefd op Yvon. De concurrentie was groot, maar dat deerde me niets. Ik keek iedere avond naar het Klokhuis. Dat was toen. Nu vind ik Yvon een stom wijf. Als Yvon man uit provincie stad gaat presenteren dan doe ik dus niet mee. Ik had een beter idee. An Lemmens leek mij de aangewezen persoon om dit format te presenteren. Ik zou dan voor de vorm voor 10 dames die brieven hebben geschreven kunnen gaan, maar al mijn pijlen zouden gericht zijn op An. Ik kwam dan ook al snel tot de conclusie dat Puchrocker zoekt An Lemmens een beter format zou zijn. Gegarandeerd kijkcijfer kanon. Televisierring en Gouden Roos schitteren aan de horizon.

En zomaar opeens op onverklaarbare wijze ging mijn gedachte naar Rob Geus en of hij getrouwd zou zijn. En nog erger, heeft hij kinderen?

6 Responses to “Arme mevrouw Geus”

  1. Martine Says:

    Rob Geus is dus de meneer van de smaakpolitie.. heb ik maar even opgezocht.

  2. Martine Says:

    En jammer dat Yvon zo van haar voetstuk is gevallen..

  3. Martine Says:

    Rob Geus (Rotterdam, 15 juli 1971) is een Nederlandse kok en presentator. Hij heeft samen met zijn vrouw Miranda een dochter, Esmee.
    (bron: Wikipedia)

  4. Martine Says:

    http://www.robgeus.nl (en nu houd ik op..)

  5. het meisje Says:

    Je zal er maar naast wakker worden, naast die Rob Geus… Pffff.

  6. Maurice Says:

    Tja. Puch Rocker zoekt Puchster kan dus niet meer Frommel. Je bent al verliefd op An Lemmens…En velen met je ben ik bang.

Leave a Reply