Adventures in drinking

De schaal met citroen schijfjes werd door ons geslachtofferd. Er belandde geen schijfje meer op de rand van een glas. Ze verdwenen stuk voor stuk tussen onze tanden alwaar het vocht uit ze gezogen werd. Op het randje van een vitamine overdosis bestelden we nog een cocktail 4. Dat was onze favoriet van de 7 aangeboden cocktails hadden we aan het eind van de eerste ronde alle cocktails proberen besloten. Iets met Blue Curacao geloof ik.

Ik had de hele middag de stad afgestruind op zoek naar een Hawaï shirt. Zonder succes. Zelfs op de markt was geen afzichtelijk kleurrijk tropisch strandshirt te vinden. Uiteindelijk stapte ik de concertzaal binnen gekleed in een lelijk pis gele blouse met aan de onderrand iets dat op palmbomen moest lijken. Mijn surfband t-shirt werd voor de avond geruild met een zwart t-shirt dragende mede cocktaildrinker die er anders helemaal niet Hawaï uitzag. Voor de fashionata’s onder u, het zwarte t-shirt kleurde echt veel beter dan het witte Tijuana Bibles shirt. Ik zag er messcherp uit. Zelfs met dat pis gele ding aan.

Maar waar bleef die surf nu, vroeg ik me af terwijl ik cocktail nummero 9 achterover gooide. Ja ik was er van op de hoogte dat het om een Rock and Roll avond ging, maar het thema luidde Hawaï dus ik wilde surf, surf en nog eens surf. En een cocktail 4. Iets met Blue Curacao. Dat ook.

Ergens na cocktail nummer tien ben ik de tel kwijtgeraakt waar het gaat om genuttigde cocktails. Het aantal leegezogen schijfjes citroen was ondertussen ontelbaar geworden. Ik was dronken. Dronken op een manier waarop ik nog nooit dronken was geweest. Ik klapwiekte van links naar rechts. Nooit eerder had ik zo lodderig uit mijn ogen gekeken. Wasted, als u het perse zo wilt noemen. Alleen er was iets vreemds met mijn staat van dronkenschap.

Ik had een hoeveelheid alcohol naar binnen gewerkt waar een olifant niet meer van op zijn benen zou kunnen staan. Ik geef toe dat mijzelf dat ook nog maar ternauwernood lukte, maar waar ik anders op zo’n moment ook een hersenpan als een zompige kluit aarde zou hebben maakte ik deze avond alles bewust mee. Alsof ik naar mezelf stond te kijken vanaf een veilige afstand zag ik mijn plastic glas met blauwe drank boven de mengtafel hangen. Ik hoorde mijn eigen stem messcherpe antwoorden geven op alles wat tegen me gezegd werd. Ik was me als een broodnuchtere geheel onthouder bewust van ieder seconde, ieder woord en alles dat om mij heen gebeurde.

Waren het de 600 citroen schijfjes die ik leeg gezogen had tijdens het nuttigen van een ontelbare hoeveelheid cocktails dat ik de dag erna opstond en mij na een uurtje verbaasde dat ik geheel katerloos was? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nooit eerder na een avondje extreem doorzakken zo katerloos ben opgestaan. Dat ik ‘s middags in het cafe aan de cola zat was meer een volwassen besluit dat ik voor de komende drie weken genoeg alcohol had genuttigd.

Toen er eindelijk een surfnummer gedraaid werd ben ik als een volslagen debiel door de zaal heen gesprongen. Onder luid gejoel van niemand behalve mezelf. Is mij later verteld. Ik heb er geen seconde herinnering van. Net zomin als van hoe ik in hemelsnaam ben thuisgekomen die nacht…

4 Responses to “Adventures in drinking”

  1. Johnny Says:

    Ik kan me nog herinneren dat ik heel verbaasd was dat je geen kater had.

  2. Stefan Says:

    De volgende dag was het hoofd opgeschoond en de tanden op natuurlijke wijze gebleekt.
    What a night that was!!
    Zijn we weg gegaan omdat no4 op was of omdat er geen schijf meer te halen viel?

  3. Frommel Says:

    @stefan. Volgens mij was het sluit. Denk ik. Misschien. Ik heb geen idee. Ik heb geen enkele herinnering van het einde van de avond….

Leave a Reply