De platen van 2009 (so far) deel 2

Polly Scattergood-Self Titled

Polly doet het voornamelijk met een piano. Hier en daar wat electronica. Polly klinkt als een schattig lief meisje. Een gevoelig schattig lief meisje en soms, zoals in Poem Song, grijpt dat meisje je bij je keel. In het laatste deel van dat nummer breekt haar stem. Er komt een kras in en opeens zit je vastgenageld aan de bank. Time takes many tears away, zingt ze. Die tranen prikken op dat moment brandend in je ooghoeken. Mooie plaat met gevoelige nummers. Verstild en heftig. Schoonheid en aangrijpend. Polly houdt van sigaretten en koffie, maar niet van Starbucks koffie. Ik hou van Polly.

Spinnerette-Self Titled

Brody Dale is een wat rockmannen noemen lekker wijf. Een stoere rockchick. Ik hou van stoere rockmevrouwen. Een voorliefde voor herriemannen heeft ze ook. Ontvluchtte ze op haar 18e Australie om met Tim Armstrong van Rancid te trouwen (de ouwe snoepert). Tegenwoordig is ze mevrouw Homme. Speelde ze voorheen in The Distillers nu doet ze met o.a. ex-RHCP drummer Jack Irons Spinnerette. Haar liefde voor Josh is ook een liefde voor zijn muziek denk ik, want Spinnerette heeft wel wat van de QOTSA rock in zich. Zonder als QOTSA te klinken overigens. Wat het wel is is lekkere vieze voze geile rock. Maar dan wel gemaakt om te verkopen. Had Brody dat niet gewild dan was dit een echte fijne smerige plaat geworden. Nu is hij lekker, maar succes verzekerd. Tsja en die hoes. Dat is natuurlijk zonder te luisteren al een positief oordeel…

De Staat-Wait For Evolution

Als we het dan toch over bands hebben die klinken als QOTSA, maar toch ook weer niet. Van eigen bodem komt De Staat. Ik vind het een heerlijke plaat. Heerlijk en tegelijkertijd weet ik niet zo goed wat ik van de Staat moet vinden. Zanger gitarist Torre Florim deed een jaar of 37 over het maken van Wait For Evolution, terwijl hij pas net in de twintig is. Uren studio werk klinkt er door de speakers, maar wat ik tot nu toe live van ze hoorde klonk in mijn oren een wat leeg en rommelig. Dit was echter op radio en tv en nog niet in het echie dus De Staat is voor mij nu nog slechts en alleen deze plaat en die klinkt gewoon verdomd lekker en avontuurlijk en absoluut niet als QOTSA.

The Thermals-Now We Can See

Ik weet niet wat ik heb met The Thermals. Eigenlijk vind ik het helemaal geen bijzondere band. En toch blijf ik naar ze luisteren. Zijn het de vindingrijke gitaar partijtjes die donders eenvoudig zijn, maar heerlijk verrassend klinken? Is het de manier van zingen van zanger Hutch Harris? Anyway. Ik vind dat The Thermals met hun vierde plaat gewoon weer een heerlijk werkje hebben afgeleverd. Een aanstekelijk stukje gitaarpop. En wie er niet spontaan vrolijk wordt van het oheeohoehohoh in het titelnummer die is een oen!

Morrissey-Years Of Refusal

Wat doet die Morrissey nu? Heeft hij een midlifecrisis? Rijdt hij in zijn vrije tijd opeens op een stoere motor? Niet omdat hij een soort van stoere mannen pose aan heeft genomen op de hoes van Years Of Refusal (en die baby erbij is helemaal een beetje teveel van het goede). Nee, om de inhoud van de plaat. Morrissey doet zo maar aan een stevig potje rocken. Ok stevig en rocken is misschien wat overdreven, maar hij doet het wel voor zijn doen. Wel met zijn jankerige zeurstem. Vrees niet. Die is gewoon gebleven. Net als zijn uit duizende herkenbare zanglijnen. Morrissey verrast mij. Ik heb nog nooit iets zo vaak van de goede man gedraaid als deze plaat.

Heartless Bastards – The Mountain

De plaat die tot nu toe met The Decemberists in mijn oren strijdt om de titel beste plaat van 2009. Garagerock of indierock wordt er gezegd. Daar mis toch de dikke country/southern invloeden die in de nummers door klinken. Af en toe een banjo. Hier en daar een flinke slide over de gitaar. En vooral die manier van zingen van gitariste zangeres Erika Wennerstrom. Het is net of er een aardappel in haar keel zit. Alsof ze zoekend is naar haar juiste manier van zingen. En wat ze daarbij uit haar keel krijgt vind ik geweldig. Hoogtepunt? Had To Go. Wonderschoon mooie rockmuziek met banjo(!) en viool(!). God man die jankende gitaar in het titelnummer. Die gaat dwars door je botten heen gaat. Had ik al gezegd dat Had To Go zo mooi is?

Nee u kunt nog steeds pas reageren na aflevering 3. Al vrees ik dat het 4 afleveringen gaan worden. Er zijn zoveel te bespreken platen verschenen. Ik zal het de tweede helft van dit jaar vaker doen.

Comments are closed.