Celan-Halo

Als ik op de kalender kijk zie ik dat het alweer bijna twee jaar geleden is dat ik door Semtex-inc. kennis maakte met Unsane. Hun laatste plaat Visqueen deed mijn nek haren overeind staan. Zeldzaam overdonderd was ik door de rucktsichloze noise die deze schijf vulde. In een bijna leeg P60 verzoop ik bijna in zanger/gitarist Chris Spencer zijn rochels en ontmoette ik een gitaarmuur waar ik nog maanden tegen aan kon leunen. Visqueen werd mijn plaat van 2007. Unsane staat op eenzame hoogte op nummer 1 in mijn lastfm playlist. Voor het nummer Only Pain geldt hetzelfde. Nog nooit was muzikale woede zo op zijn plaats in mijn leven. Woede die mij niet agressief of depressief maakt, maar mij juist een oppepper op gepaste tijden geeft.

Van Unsane hoorden we intussen niets. Op de myspace pagina werd nog wel eens ingelogd, maar de theunsane.com site brokkelde langzaam af. Ik vreesde dezelfde teleurstellende sterfhuis constructie die ik al van Man Or Astro-man? en Zen Guerrilla kende. Tot ik vorige week op Planettrash een recensie las. Celan is een samenwerking tussen Chris Spencer van Unsane en Ari Benjamin Meyers van Einsturzende Neubauten. In een Berlijns cafe staken zij de koppen bij elkaar en besloten samen een plaat te maken. Het resultaat Halo ligt nu in de winkels.

Het is even niet meer erg dat we niets meer van Unsane horen. We hebben nu Celan. Celan gaat op hetzelfde pad verder en Halo ligt in het verlengde van Visqueen. Is dat erg? Voor de liefhebber alles behalve. Chris Spencer is nog steeds boos en ik weet nog steeds niet waar op, maar zolang die boosheid herrie als dit blijft voort brengen zal het me een worst wezen ook. Halo heeft het monotone van Visqueen. De cirkelzaag gitaar en brulzang van Chris. De stuwende baspartijen en de pompende drums. Waar volgens de critici Visqueen de tweede helft minder kon boeien zorgt elektronica van Ari hier voor wat meer afwisseling in het geluid.

Net als Visqueen eindigt Halo met een lang stuk. Een rustig pianostuk dat harder en harder en sterker en sterker wordt om je na bijna 13 minuten uitgeput achter te laten. Halo herbergt weinig verassingen, maar dat is voor liefhebber van Chris Spencer’s werk geen minpunt. Ze krijgen wat ze van de man gewend zijn. Rucktsichloze grote stads herrie. En komend najaar gaan ze touren!

Celan MySpace

Leave a Reply