Hij en ik

Ik zal een jaar of 17 geweest zijn toen hij uit het niets in mijn leven kwam. In het begin, kort na zijn introductie, had ik een hekel aan hem. Ik was hem liever kwijt dan rijk. Ik was 17. Een leeftijd waarop onzekerheid de overhand kan krijgen. Een onzekerheid die door zijn komst dan ook aangewakkerd werd.

Ik wilde van hem af. Weg moest hij. Zo snel als hij verschenen was, zo snel moest hij ook weer uit mijn leven verdwijnen. Weg moest hij. Weg. Weg! WEG!

Wat moesten mijn toekomstige bedpartners wel niet denken. Zouden de van opwinding gierende hormonen in hun lichamen niet meteen een donkere grot induiken door zijn aanwezigheid? Ik zag een seksloos leven aan de horizon opdoemen. De zon ging onder. Het werd donker.

Hij ging niet weg. Hij bleef. Ik raakte langzaam, beetje bij beetje zelfs gehecht aan hem. Van een parasiet dat zo snel mogelijk uitgeroeid diende te worden werd hij een onderdeel van mij. Iets dat net zo bij mij hoorde als mijn neus, mijn stem, mijn benen, mijn handen en mijn pik. Hij en ik. Altijd samen. Dat de bedpartners helemaal niet moeilijk deden over zijn aanwezigheid en het zelfs best leuk en schattig en grappig vonden zal bij dit acceptatie proces hebben meegespeeld.

Een week of vier geleden ging het dan toch mis tussen ons. Er was iets met hem aan de hand en dat iets dat deed pijn. Van een partner voor het leven werd hij in een paar dagen een last. Zijn voorheen niet te voelen aanwezigheid werd een constante irritatie factor. Ik bekeek hem nog eens goed en zag dat zijn kop volgelopen was met bloed. Ik moest iets doen. Dit ging niet goed.

Wat ik deed was in hem knijpen. Knijpen tot het bloed in zijn kop ingedroogd was en hij tot een raar donkerrood hard aanhangsel was geworden. Ik pakte hem beet en draaide en draaide. Met een onhoorbaar plopje was het gedaan. Hij en ik. We waren niet meer samen. In mijn handen had ik met wortel en al het stukje wild vlees dat 20 jaar achter op mijn rechter schouder had gezeten. Wat op mijn rechter schouder rest is een klein donker littekentje.

En nu mis ik hem. Mijn Flubbertje….

2 Responses to “Hij en ik”

  1. clismo Says:

    Moordenaar! ;-)
    Mooi verhaal. Nu lekker ontbijten.

  2. Annette Says:

    Ik wist niet dat je ook horrorverhalen kon schrijven, nog erger dan een zelf uitgetrokken melktand! What’s next baby?

Leave a Reply