Archive for the ‘the lifes and times of a puchrocker’ Category

Zondag

Monday, August 3rd, 2009

Het jeukt als de ziekte. Genezing gaat altijd gepaard met pijn of irritatie. Het jeukt net als de standaard ga je hem nog inkleuren vraag. Er zijn antwoorden die vermoeiender zijn dan de vragen.

Ergens halverwege de middag schaam ik me bijna. Voor mezelf. Voor de dag die ik beleef. De dag die ik niet beleef eigenlijk, want het is 16:00 en ik heb nog geen kloot gedaan. Of beleef ik de dag daardoor juist des te meer? Hangend op de bank. Het linkeroog richting een sportuitzending op televisie zonder geluid. Het rechteroog scanned kranten, strips en de nieuwe VI seizoensgids. In het linkeroor muziek van St.Vincent, The Detroit Cobras en Joan Jett. In het rechteroor de geluiden van de straat. De kat spint tevreden om mijn huiselijke lethargie. Na het avondeten veins ik intellectueel te zijn en kijk naar zomergasten, maar stiekem naar een film met de toyboy van Demi Moore.

Het jeukt als de ziekte. Genezing gaat altijd gepaard met pijn en irritatie. Het jeukt net als de standaard vraag hoe ik het ga inkleuren. Er zijn antwoorden die onduidelijker zijn dan de vraag.

Is het een aangeboren ontevredenheid? Is het een aangeboren talent tot dromen? Is het gras aan de overkant echt altijd groener? Is het hier aan deze kant dof en uitgedroogd of verkleurt mijn waarneming de werkelijke kleuren?

Een volmonding ja op alle vragen?

Hoogstwaarschijnlijk wel. Hoogstwaarschijnlijk, maar daar is niets mis mee. Word ik gelukkiger daar met haar, met haar of daar of waar dan ook? Wel of niet? Het antwoord, de uitkomst is misschien wel helemaal niet waar het om gaat. Misschien gaat het wel om het dromen zelf. Loodst het kijken naar de groene oase aan de overkant mij overal doorheen. Als doel. Als richtpunt. Hoe vertroebeld dat beeld ook is.

Niet omdat het nu het verrotte leven van is. Niet omdat ik ongelukkig weg kwijn in een donker hoekje, maar omdat er niets mis is met dromen. Met zoeken naar een groener gazon. Met een stap terug en twee vooruit.

Ondertussen probeer ik de jeuk niet weg te krabben.

To do list

Thursday, July 23rd, 2009

-De Mont Ventoux beklimmen.
-New York bezoeken.
-Een looping in een stuntvliegtuigje maken.
-De Trans-Syberie express naar Beijing nemen.
-Zoenen met Dita von Teese.
-In Paradiso optreden.
-De staatsloterij winnen.
-Profvoetbal spelen.
-Een vrijstaand huisje met de eerste buren wijd weg bewonen.
-Met een koe, een varken, een geit en een kip in de tuin.
-Goed kunnen schaken.
-Diepzee duiken.
-Hoogtevrees overwinnen.
-Een Puch DS50 bezitten.
-Een Puch VZ50 bezitten.
-Auto- en motorrijbewijs halen.
-Een Lincoln Continental rijden.
-Naar Macchu Picchu reizen.
-Niet meer fulltime werken.
-Astronaut worden.
-Bettie Page op mijn rechterkuit laten tattoeren.
-Wakker worden naast haar.

In de trein

Wednesday, July 22nd, 2009

Als ze het balkon op komt lopen door de schuifdeur heen lijkt ze in paniek. Met angstige ogen kijkt ze om zich heen. Ze kijkt naar links en naar rechts. Naar mij op het klapstoeltje boven aan de trap en naar de vrouw met racefiets naast haar. Ik kijk naar de vrouw met de racefiets. En weg is ze weer.

Nog geen twee minuten later is ze weer terug op het balkon. Nog steeds met de paniek in haar ogen. Ze oogt als een vakantieganger. Zo’n vakantieganger waar ik bijna dagelijks mee in de ochtend trein zit. Reizen nooit met de trein, maar een E35,- Schiphol taxi is te duur. Wat denk je dat een vakantie kost tegenwoordig? Het zijn moeilijke tijden dus gaan we naar een ver oord, maar de taxi is te duur.

Ze hebben altijd de paniek in hun ogen die vakantiegangers. Op een stukje van 35 minuten 10 keer vragen of dit de goede trein is. Hun te grote koffers als waren ze stewardessen en piloten in de weg geparkeerd in een overvolle trein. De paniek in de ogen en altijd te krap voor de laatste incheck mogelijkheid. Moeder de vrouw vaak zittend in een coupe. Vaders op wacht bij de koffers.

Dit meisje kijkt net zo, maar te zien aan het trein abonnement dat ze de conducteur laat zien is ze een ervaren reizigster. Ze pakt haar telefoon en mompelt, “Waar ben je dan? Godverdomme. Neem nou ohop!” Hij is in de verkeerde trein gestapt vertelt ze tegen de vrouw met de racefiets. Die kijkt mij aan en denkt hetzelfde als ik. Dat juist zij zelf in de verkeerde trein zat.

Opeens zien we beide waarom ze zo raar staat te hinkelen. Haar in een slipper gestoken linkervoet vertoont een flinke verse wond. Hij in de verkeerde trein is niet haar enige pech vanochtend. Ze vertelt de vrouw met de racefiets hoe het gekomen is, maar dat kan ik niet verstaan. Het aangeboden water om de wond een beetje te spoelen wijst ze af. “Dank je het gaat wel.” Als de trein een zwieper maakt ligt ze languit op de grond. Ik kijk naar de vrouw met de racefiets die haar overeind helpt. Ze glimlacht naar me.

Op Sloterdijk stap ze uit en kijkt me nogmaals aan. Ik krijg weer een glimlach en een “prettige dag.” Dat is het al.

Kieskeurig

Saturday, July 18th, 2009

Ik probeer altijd te doen alsof ik helemaal niet kieskeurig ben. Alsof het mij allemaal niet zo veel uitmaakt hoe of wie of wat. Alsof ik het allemaal wel best vind. Hoe of wat of wie dan ook. Ik probeer, want ik faal natuurlijk jammerlijk. Ik ben ontzettend kieskeurig. Niks niet het maakt niet uit hoe of wie of wat. Ik heb mijn voorkeuren en iets anders dat gaat er niet zo maar in.

Het meest kieskeurig ben ik denk ik wel als het gaat om poepen. Ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik een fan ben van poepen. Ik bedoel dat klinkt toch heel erg raar, “ik ben een fan van poepen.” Dat hoort u mij dus niet zeggen. Een opluchting is het vaak wel dat poepen. Eerst dat gevoel van ik moet poepen en daarna dat opgeluchte gevoel als het er uit is. Geef toe dat is best een fijn gegeven. Het zou alleen niet zo vies moeten zijn. Dat het gewoon een schone aangelegenheid zou zijn. Dat zou pas fijn zijn.

Maar goed. Als het om poepen gaat ben ik dus ontzettend kieskeurig. Dat doe ik namelijk alleen thuis. Ergens anders moet ik gewoon niet. Op mijn werk? Kom zeg. Heeft u wel eens gezien wat een gore bende de gemiddelde collega van het werktoilet maakt? Alsof ze thuis ook geen wc borstel hebben zo groeien de remsporen dagelijks richting de rand van de pot. Om over het over de rand en op de grond piesen nog maar te zwijgen. De wc in de trein? Daar durft je vaak niet eens naar binnen. De verschraalde pislucht komt je op het balkon al tegemoet. Probeer daarbij maar eens met je billen vrij van de bril te balanceren in een heen en weer schuddende trein.

Zelfs bij een geliefde thuis duurt het een flinke tijd voor ik na de ochtend koffie het watercloset bezoek voor een grote boodschap. Niet dat ik niet wil. Het komt gewoon niet. Geen poepdrang. Is die er na een aantal weken relatie wel dan voelt dat als een soort ultiem hier voel ik mij thuis.

Poepen doe ik dus thuis. Een hele dag van huis gaat voorbij zonder poepdrang. Tot ik de voordeur heb open gedaan en de trap naar boven op loop. Als een donder bij heldere hemel verschijnt de poepdrang. Het poept nergens zo fijn als thuis. Blijkbaar.

Overdosis

Wednesday, July 8th, 2009

Zelfs nu DWDD op zomerstop is lijd ik een beetje aan een Nico Dijkshoorn overdose. Op de 3fm, in de VI, iedere anderhalve seconde een nieuwe tweet op Twitter en waar je al niet meer over de man struikelt.

Ik vind dat wanneer mensen te vaak en overal zijn ze vaak aan kracht verliezen. Zo vond ik twee jaar geleden Jan Smit ook nog heel erg goed, maar probeer die tegenwoordig maar eens te ontlopen…

Stem

Thursday, July 2nd, 2009

“Wat heb je een mooie lage stem”, zei ze tegen me.
“Wat heb jij een ontzettend mooie schorre stem”, antwoorde ik.

Onze ogen bleven even in elkaar hangen. Heel even, het duurde nog geen seconde, lieten ze elkaar niet meer los.

Precies lang genoeg…