Archive for the ‘records’ Category

#minirecensies

Monday, December 28th, 2009

-Rolling Stones-Let It Bleed. Gimme Shelter, Country Honk, Monkey Man. Hoe kun je dan in hemelsnaam The Beatles nog prefereren?

-Left Lane Cruiser-All You Can Eat. Tweemans Whiskey fueled hillgrassbluesbilly schiet kneiterhard richting 2009 top 10. Vies!

-Rock Plaza Central-…At The Moment Of Our Most Needing Or If Only They Could Turn Around, They Would… = geen ruimte meer over

-The Alcazar Hotel-Come on! Dig The Unified Theory! De leukste totaal onbekende (58 lastfm plays) plaat van het jaar.

-The Madd-Are Pretty Quick. Tegenvaller van het jaar. The Madd kan geweldig coveren, maar zelf geen goede plaat schrijven.

-The Eagles-welk nummer dan ook. De meest verschrikkelijke band aller tijden. Dan liever Blof. Denk ik. Toch? Of niet? Ehm….

#minirecensies

Friday, December 4th, 2009

-The Black Heart Procession-Six Duister, beklemmend, aangrijpend, betoverend, zwart en meeslepend zoals zij dat zo goed kunnen.

-Jon Spencer Blues Explosion-Orange. Wat kan die man toch een geweldig nummer maken over zulke lelijke broeken als Bellbottoms.

-Johnny Cash-At San Quentin. Had ik in 1969 daar maar in de bak gezeten voor het 1 of ander. Dat was ik er mooi bij geweest.

-Ik vind The Devil & Abbe May-Hoodoo You Do na 1 liedje al de beste lieve meisjes zingen smerige Aussie blues plaat van 2009.

- Ook na 19 jaar ben ik nog altijd meer onder de indruk van Danzig-DanzigII:Lucifuge dan van Glen Danzig zijn spierballen.

-Lightning Dust-Infinite Light. Had de hele plaat geklonken als het laatste nummer (Take It Home) dan was ‘t ‘n wereldplaat.

Kort maar krachtig

Sunday, November 15th, 2009

Ik hou van lekkere korte pakkende album en song titels. De combinatie van beide is helemaal goed.

Alice Donut-The Untidy Suicides Of Your Degenerate Children.

Met daarop het nummer:

The Son Of A Disgruntled X-Postal Worker Reflects On His Life While Getting Stoned In The Parking Lot Of A Winn Dixie Listening To Metallica

Of wat dacht u van:

Man Or Astro-Man?-Eeviac Operational Index An Reference Guide, Including Other Modern Computational Devices.

Met daarop het nummer:

Within The Mainframe, Impaired Vision From Inoperable Catarcts Can Become A New Impending Nepotism.

Sinds vorige maand weten de Canadezen ook hoe het moet:

Rock Plaza Central-…At The Moment Of Our Most Needing Or If Only They Could Turn Around, They Would…

Met daarop het nummer:

We Are Full Of Light (That Blinds Us At The Moment Of Our Most Needing)

Weet u meer van dit soort fijne korte album en song titel combinaties?

Soms is de muziek op een plaat niet belangrijk…

Monday, September 28th, 2009

Vinyl. Het zwarte goud(?)

Sunday, July 19th, 2009

De platen van 2009 (so far) deel 3

Tuesday, July 14th, 2009

Graham Lindsey – We’re All Allone In This Together

Rinkelt de naam Old Skull nog een belletje in uw oren? Een door een fanatieke pa gedreven punkrock bandje van begin jaren 90? Niet zo vreemd als dat niet zo is, want het enige wat bijzonder was aan deze band was dat ze ongeveer 11 jaar oud waren. Graham drumde er nog een blauwe maandag in toen Old Skull alweer over zijn hoogtepunt heen was. Nu hij een jaar of bijna 30 is doet hij heel wat anders. Singer-songwriter, alt-country, americana, folk. Graham probeert af en to eeen beetje als Bob Dylan te klinken. Zowel wat betreft zang als zanglijnen als zijn manier van mondharmonika spelen. Als je daar doorheen luistert hoor je gewoon een heerlijke plaat met lekkere singer-songwriter, alt-country, americana, folk liedjes erop. Er is nog hoop voor mij om na al die jaren punkherrie nog eens fijne luister muziek te maken. En die hoes he. Die vind ik echt heel mooi.

Gliss-Devotion Implosion

Shoegaze in hot. Shoegaze is het ding. Of is het ondertussen alweer over het hoogte punt heen? Ik ben er nog niet uit wat ik van shoegaze moet vinden. Loveless van My Bloody Valentine blijft briljant. Asobi Seksu vind ik iets te dromerig en zoetjes. Gliss vind ik wel leuk. Op Devotion Implosion gaat de (g)ruis nog meer over de gitaren dan op voorgaande platen. Wat ik zo fijn vind aan Gliss? Is het dat er onder de muur van gitaareffecten hier en daar een flinke dosis rock doorklinkt? Is het de stem van zangeres Victoria Cecilia die een lekker rauw, opwindend randje heeft? Ik hou het gewoon op allebei.

William Elliott Whitmore – Animals In The Dark

William Elliott Whitmore. Wat is het toch fantastisch wat die man uitbrengt. Van dodelijke eenvoud ook. Meestal niet meer dan een paar simpele gitaar of banjo akkoorden. Heel af en toe een drum. Het is William zijn stem die zijn muziek naar een hoger plan trekt. Noem het folk. Noem het americana. Noem het alt-country. William zingt met een stem die naar sigaren en whiskey ruikt. Lekker rauw en gerafeld. Op deze hoes zowaar eens geen dode dieren skelletten. In april zag ik hem een knus optreden geven in Concerto. Op 17 september ben ik te vinden in Paradiso.

Jack Oblivian – Saturday Night Part 2

Ergens in de drukte van zijn Oblivians reunie tour vond Jack nog een gaatje om een 10inch onder eigen naam te maken. Een 10inch die ik digitaal legaal mocht binnen halen. Was ik niet van al Jack zijn solo werk zo onder de indruk als de soul die zijn Oblivians maat Greg met Reigning Sound uitbrengt (binnenkort een nieuwe plaat!), van dit kleinood geniet ik tot in mijn tenen. Lekkere vette garagerock, soul, boogie. Jack is op dreef. Het is gewoon jammer dat Saturday Night Part 2 slecht 6 nummers duurt. Laat dat deel 3 dus maar snel komen Jack!

Soap&Skin – Lovetune For Vacuum

Soap&Skin. Soap&Skin. Soap&Skin. Ik zoek naar woorden. Ik wroet mijn hele gevoel door, maar kan maar niet het juiste vinden om te omschrijven wat ik van deze plaat vind. Belachelijk mooi. Geweldig! Aangrijpend. Ik kom niet verder en het voldoet niet. Soap&Skin is het muzikale project van de 19 jarige Oostenrijkse Anja Plaschg. Soap&Skin is experimenteel, donker, onheilspellend, aangrijpend. En vooral een uniek werk van een pas 19 jarig meisje. Een piano, strijkwerk, een ijle heel erg hoge stem. Muziek om echt voor te gaan zitten en die de zon doet doven. Muziek die mij wederom verbaasd over mijn eigen muzieksmaak. Prachtig mooi.

De reageerdoos is open! Ik ben nog wel niet klaar met deze serie en later deze week volgt nog een deel 4, maar ik ben te benieuwd naar welke platen ik dit jaar volgens u gemist heb. Geef uw favorieten en must listen lijst maar door.

De platen van 2009 (so far) deel 2

Friday, July 10th, 2009

Polly Scattergood-Self Titled

Polly doet het voornamelijk met een piano. Hier en daar wat electronica. Polly klinkt als een schattig lief meisje. Een gevoelig schattig lief meisje en soms, zoals in Poem Song, grijpt dat meisje je bij je keel. In het laatste deel van dat nummer breekt haar stem. Er komt een kras in en opeens zit je vastgenageld aan de bank. Time takes many tears away, zingt ze. Die tranen prikken op dat moment brandend in je ooghoeken. Mooie plaat met gevoelige nummers. Verstild en heftig. Schoonheid en aangrijpend. Polly houdt van sigaretten en koffie, maar niet van Starbucks koffie. Ik hou van Polly.

Spinnerette-Self Titled

Brody Dale is een wat rockmannen noemen lekker wijf. Een stoere rockchick. Ik hou van stoere rockmevrouwen. Een voorliefde voor herriemannen heeft ze ook. Ontvluchtte ze op haar 18e Australie om met Tim Armstrong van Rancid te trouwen (de ouwe snoepert). Tegenwoordig is ze mevrouw Homme. Speelde ze voorheen in The Distillers nu doet ze met o.a. ex-RHCP drummer Jack Irons Spinnerette. Haar liefde voor Josh is ook een liefde voor zijn muziek denk ik, want Spinnerette heeft wel wat van de QOTSA rock in zich. Zonder als QOTSA te klinken overigens. Wat het wel is is lekkere vieze voze geile rock. Maar dan wel gemaakt om te verkopen. Had Brody dat niet gewild dan was dit een echte fijne smerige plaat geworden. Nu is hij lekker, maar succes verzekerd. Tsja en die hoes. Dat is natuurlijk zonder te luisteren al een positief oordeel…

De Staat-Wait For Evolution

Als we het dan toch over bands hebben die klinken als QOTSA, maar toch ook weer niet. Van eigen bodem komt De Staat. Ik vind het een heerlijke plaat. Heerlijk en tegelijkertijd weet ik niet zo goed wat ik van de Staat moet vinden. Zanger gitarist Torre Florim deed een jaar of 37 over het maken van Wait For Evolution, terwijl hij pas net in de twintig is. Uren studio werk klinkt er door de speakers, maar wat ik tot nu toe live van ze hoorde klonk in mijn oren een wat leeg en rommelig. Dit was echter op radio en tv en nog niet in het echie dus De Staat is voor mij nu nog slechts en alleen deze plaat en die klinkt gewoon verdomd lekker en avontuurlijk en absoluut niet als QOTSA.

The Thermals-Now We Can See

Ik weet niet wat ik heb met The Thermals. Eigenlijk vind ik het helemaal geen bijzondere band. En toch blijf ik naar ze luisteren. Zijn het de vindingrijke gitaar partijtjes die donders eenvoudig zijn, maar heerlijk verrassend klinken? Is het de manier van zingen van zanger Hutch Harris? Anyway. Ik vind dat The Thermals met hun vierde plaat gewoon weer een heerlijk werkje hebben afgeleverd. Een aanstekelijk stukje gitaarpop. En wie er niet spontaan vrolijk wordt van het oheeohoehohoh in het titelnummer die is een oen!

Morrissey-Years Of Refusal

Wat doet die Morrissey nu? Heeft hij een midlifecrisis? Rijdt hij in zijn vrije tijd opeens op een stoere motor? Niet omdat hij een soort van stoere mannen pose aan heeft genomen op de hoes van Years Of Refusal (en die baby erbij is helemaal een beetje teveel van het goede). Nee, om de inhoud van de plaat. Morrissey doet zo maar aan een stevig potje rocken. Ok stevig en rocken is misschien wat overdreven, maar hij doet het wel voor zijn doen. Wel met zijn jankerige zeurstem. Vrees niet. Die is gewoon gebleven. Net als zijn uit duizende herkenbare zanglijnen. Morrissey verrast mij. Ik heb nog nooit iets zo vaak van de goede man gedraaid als deze plaat.

Heartless Bastards – The Mountain

De plaat die tot nu toe met The Decemberists in mijn oren strijdt om de titel beste plaat van 2009. Garagerock of indierock wordt er gezegd. Daar mis toch de dikke country/southern invloeden die in de nummers door klinken. Af en toe een banjo. Hier en daar een flinke slide over de gitaar. En vooral die manier van zingen van gitariste zangeres Erika Wennerstrom. Het is net of er een aardappel in haar keel zit. Alsof ze zoekend is naar haar juiste manier van zingen. En wat ze daarbij uit haar keel krijgt vind ik geweldig. Hoogtepunt? Had To Go. Wonderschoon mooie rockmuziek met banjo(!) en viool(!). God man die jankende gitaar in het titelnummer. Die gaat dwars door je botten heen gaat. Had ik al gezegd dat Had To Go zo mooi is?

Nee u kunt nog steeds pas reageren na aflevering 3. Al vrees ik dat het 4 afleveringen gaan worden. Er zijn zoveel te bespreken platen verschenen. Ik zal het de tweede helft van dit jaar vaker doen.

De platen van 2009 (so far) deel 1

Thursday, July 9th, 2009

Een fijn muzikaal jaar is 2009 tot nu toe. Ik ging al naar een paar goede concerten, maar vooral op het gebied van platen is 2009 een fijn jaar tot nu toe. Aangezien we de eerste 6 maanden reeds achter ons hebben vind ik het tijd worden voor een overzicht van tot nu toe verschenen platen. Het aanbod is namelijk tot nu toe zo fijn dat als het de tweede helft van het jaar zo door gaat de lijst aan het eind van het jaar te lang gaat worden.

Beirut-March Of The Zatopec

De nieuwe van Beirut klinkt een beetje als een tussendoortje. Slecht is het niet, maar het is geen Flying Cup Club. Die plaat is natuurlijk ook lastig te evenaren, maar helemaal bevredigend klinkt March Of The Zatopac niet. De eerste helft is prima te pruimen en bestaat uit de unieke Beirut mix van balkan en chanson. De tweede helft bestaat uit oud werk dat Zach Condon opnam onder de naam Realpeople en is merendeels electronisch en een stuk minder leuk. Moet dit tussendoortje beschouwd worden als een product van de vermoeidheid die Zach in 2008 ook verschillende concerten deed afzeggen en is hij stiekem achter de schermen aan het werken aan een plaat die er wel helemaal toe doet? Laten we het hopen, want Zach Condon blijft een unieke jonge hond van net 20.

Black Lips-200 Million Thousand

De Black Lips worden al jaren achtervolgd door het op het podium in je eigen mond piesen verhaal. Ik file dat verhaal onder verzinsels, want nergens op het wereldwijde web is er in dit mobiele telefoon met camera tijdperk ook maar enig bewijs van deze actie vinden. De Black Lips hebben zelf overigens helemaal geen last van dit verhaal (als ze het niet al zelf de wereld in geholpen hebben) en gaan onverschrokken door met touren en platen uitbrengen. Ik vind dit hun beste so far. Hun meest toegankelijke ook. Op vorige platen stonden nog wel eens nummers die zelfs ik onder de noemer herrie plaats, op 200 Million Thousand niets dan aanstekelijke flowerpunk. Van begin tot eind doordrenkt met drank, drugs en een gezonde dosis humor. De Black Lips klinken af en toe als de…kom…de… Zei er iemand Rolling Stones?

Crystal Antlers-Tentacles

Long Beach California inspireert niet alleen tot zomerse surfklanken laten de Crystal Antlers horen op Tentacles. Uit die sunny beach town komt ook lekkere half hysterische psychedelische punk soul. Tentacles is geen plaat die je opzet als je ouders op visite zijn. Niet omdat hij te wild is, maar onrustig is het wel. Onrustig in de goede zin van het woord. Zanger bassist Jonny Bell krijst zonder te schreeuwen. Drummer Kevin Stuart rammelt en rommelt de basis. Een overheersende rol is er voor Victor Rodriquez zijn orgel en ik ben gek op orgeltjes! Tussen de hysterie, de rommel en de punk klinken heerlijk soul pareltjes door. Even voorbij de eerste indruk luisteren en u hoort de schoonheid van de Chrystal Antlers.

Dan Auerbach-Keep It Hid

En opeens was daar een solo plaat van de gitaar helft van de Black Keys. Dan Auerbach doet het even zonder zijn drummaat Patrick Carney. Waar ik de Black Keys al van plaat tot plaat vond groeien, met als voorlopig hoogtepunt het vorig jaar verschenen Attack And Release, gooit Dan er solo nog een schepje bovenop. Keep It Hid is een prachtige plaat geworden. Gevoelig. Mooi. Sterk. Schitterend. Nog meer superlatieven? Top! Het was wel even een gek gezicht om de man opeens zonder baard te zien in de Melkweg.

Decemberists-The Hazards Of Love

Wat valt er nog te zeggen over The Hazards Of Love dat ik nog niet in mijn recensie op Eeuwig Weekend heb gezegd? Niet veel meer dan dat ik bij alles dat ik daar gezegd heb blijf. Een geweldige (concept)plaat die ook nu 3 maanden later nog steeds mijn favoriet voor de titel beste plaat van 2009 is. En kom nu maar op met die tour. En snel een beetje!

Art Brut-Art Brut vs. Satan

Als eerste moest ik heel erg aan Bromheads Jacket denken, maar dan minder punk. Art Brut vs. Satan is een heerlijke vrolijke plaat. Fijne wijde open productie die zelfs rommelig klinkt (gedaan door Frank Black). Het hoe en waarom daarvan en de onzin van als U2 willen klinken wordt dan ook bezongen in Slap Dash For No Cash. Op en top Engels klinkt het. Liedjes over katers (van de drank), tweede hands platen en ode’s aan het openbaar vervoer. Een op en top vrolijk maker.

Nee u kunt niet reageren. Dat kunt u na deel 3 van dit overzicht. Dan hoor ik graag welke platen u graag mag tot nu toe in 2009 en wat ik eventueel gemist heb.

Celan-Halo

Monday, June 29th, 2009

Als ik op de kalender kijk zie ik dat het alweer bijna twee jaar geleden is dat ik door Semtex-inc. kennis maakte met Unsane. Hun laatste plaat Visqueen deed mijn nek haren overeind staan. Zeldzaam overdonderd was ik door de rucktsichloze noise die deze schijf vulde. In een bijna leeg P60 verzoop ik bijna in zanger/gitarist Chris Spencer zijn rochels en ontmoette ik een gitaarmuur waar ik nog maanden tegen aan kon leunen. Visqueen werd mijn plaat van 2007. Unsane staat op eenzame hoogte op nummer 1 in mijn lastfm playlist. Voor het nummer Only Pain geldt hetzelfde. Nog nooit was muzikale woede zo op zijn plaats in mijn leven. Woede die mij niet agressief of depressief maakt, maar mij juist een oppepper op gepaste tijden geeft.

Van Unsane hoorden we intussen niets. Op de myspace pagina werd nog wel eens ingelogd, maar de theunsane.com site brokkelde langzaam af. Ik vreesde dezelfde teleurstellende sterfhuis constructie die ik al van Man Or Astro-man? en Zen Guerrilla kende. Tot ik vorige week op Planettrash een recensie las. Celan is een samenwerking tussen Chris Spencer van Unsane en Ari Benjamin Meyers van Einsturzende Neubauten. In een Berlijns cafe staken zij de koppen bij elkaar en besloten samen een plaat te maken. Het resultaat Halo ligt nu in de winkels.

Het is even niet meer erg dat we niets meer van Unsane horen. We hebben nu Celan. Celan gaat op hetzelfde pad verder en Halo ligt in het verlengde van Visqueen. Is dat erg? Voor de liefhebber alles behalve. Chris Spencer is nog steeds boos en ik weet nog steeds niet waar op, maar zolang die boosheid herrie als dit blijft voort brengen zal het me een worst wezen ook. Halo heeft het monotone van Visqueen. De cirkelzaag gitaar en brulzang van Chris. De stuwende baspartijen en de pompende drums. Waar volgens de critici Visqueen de tweede helft minder kon boeien zorgt elektronica van Ari hier voor wat meer afwisseling in het geluid.

Net als Visqueen eindigt Halo met een lang stuk. Een rustig pianostuk dat harder en harder en sterker en sterker wordt om je na bijna 13 minuten uitgeput achter te laten. Halo herbergt weinig verassingen, maar dat is voor liefhebber van Chris Spencer’s werk geen minpunt. Ze krijgen wat ze van de man gewend zijn. Rucktsichloze grote stads herrie. En komend najaar gaan ze touren!

Celan MySpace