Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Uit de polderklei getrokken

Monday, June 15th, 2009

Mijn beste vriend, die we allemaal hebben als we zes zijn, woonde schuin aan de overkant. Teun heette hij. Teun was een nakomertje. Waar mijn ouders vanuit het Westland richting de nieuwe stad waren getrokken hadden zijn ouders dat vanuit een platteland gedeelte van Nederland gedaan.

De vader van Teun sprak met een onevenaarbaar accent. Ik verstond hem nooit. Het was alsof er Zwahili tegen me gesproken werd. Als ik in hun huis aan de keukentafel aan een glaasje priklimonade zat en hij vroeg iets aan mij, dan antwoorde ik op goed geluk ja of nee. Ik werd in no time een meester in het juist gokken van de benodigde ja of nee, want de gesprekken verliepen de volle drie zinnen die ze duurden vlot. Of ik verstond niet dat hij me voor gek versleet. Dat kan ook

Ik voelde me er altijd een beetje ongemakkelijk door de vader en het plastic bloemenschort dat zijn moeder droeg. Ik had het gevoel of ik in een tijdmachine stapte als ik door de voordeur naar binnen kwam. Bij Teun kwam je via de voordeur binnen. Bij ons thuis via de schuur. Toch kwam ik er graag, want Teun had een gaaf tafelvoetbalspel. Dat speelden we op de slaapkamer van zijn veel oudere broer. Een broer die ik volgens mij nooit gezien heb. De oudere broer als onopgelost mysterie van mijn jeugd.

Naast ons woonden Ali en Helena. Mijn buurmeisjes. Helena was een jaar ouder dan ik. Ali een jaar jonger. Twee maal per jaar was ik het enige jongetje tussen 12 meisjes op hun verjaardagspartijtjes. Het waren mijn ongelukkigste dagen van het jaar. Iedere keer weer probeerde ik er onder uit te komen, maar met dwingende hand stuurde mijn moeder me telkens weer naar de voordeur naast ons.

Bij Ali en Helena thuis waren ze flink in de heer. Hun moeder vloekte niet, maar riep potverdriedubbeltjes! Ik vond het maar stom. In de winter zat ik met Ali op een slee in de besneeuwde achtertuin. In mijn foto album zit een foto van Helena in een bruine theedoekenjurk.

Biker

Sunday, June 14th, 2009


(klik voor groter exemplaar)
De weg naar Den Oever was ten noorden van de Westfriese omringdijk saai en leeg. Den Oever was het bezoek niet waard. De weg terug was zo mogelijk nog saaier. Ik heb niet geklaagd. Ik reed op mijn Puch. Dat was genoeg voor een ultiem geluksgevoel.

Gefascineerd door een oog

Saturday, June 13th, 2009

“In het kader van de week van het spannende boek krijgt u deze er gratis bij”, zei de verkoper nadat ik had afgerekend en overhandigde mij een klein boekje.
“Oh wat aardig, dank u wel”, antwoorde ik, stopte de twee boeken in mijn tas en liep naar de trein.

Ik heb sinds dat moment nog geen letter gelezen in Joe Speedboot. Ik ben gefascineerd door een oog. Ik kan mijn blik er niet vanaf houden.

Zojuist vond ik het oog op Flickr. En een hele berg andere foto’s van het oog en de vrouw die er aan vast zit.

Hij en ik

Friday, June 12th, 2009

Ik zal een jaar of 17 geweest zijn toen hij uit het niets in mijn leven kwam. In het begin, kort na zijn introductie, had ik een hekel aan hem. Ik was hem liever kwijt dan rijk. Ik was 17. Een leeftijd waarop onzekerheid de overhand kan krijgen. Een onzekerheid die door zijn komst dan ook aangewakkerd werd.

Ik wilde van hem af. Weg moest hij. Zo snel als hij verschenen was, zo snel moest hij ook weer uit mijn leven verdwijnen. Weg moest hij. Weg. Weg! WEG!

Wat moesten mijn toekomstige bedpartners wel niet denken. Zouden de van opwinding gierende hormonen in hun lichamen niet meteen een donkere grot induiken door zijn aanwezigheid? Ik zag een seksloos leven aan de horizon opdoemen. De zon ging onder. Het werd donker.

Hij ging niet weg. Hij bleef. Ik raakte langzaam, beetje bij beetje zelfs gehecht aan hem. Van een parasiet dat zo snel mogelijk uitgeroeid diende te worden werd hij een onderdeel van mij. Iets dat net zo bij mij hoorde als mijn neus, mijn stem, mijn benen, mijn handen en mijn pik. Hij en ik. Altijd samen. Dat de bedpartners helemaal niet moeilijk deden over zijn aanwezigheid en het zelfs best leuk en schattig en grappig vonden zal bij dit acceptatie proces hebben meegespeeld.

Een week of vier geleden ging het dan toch mis tussen ons. Er was iets met hem aan de hand en dat iets dat deed pijn. Van een partner voor het leven werd hij in een paar dagen een last. Zijn voorheen niet te voelen aanwezigheid werd een constante irritatie factor. Ik bekeek hem nog eens goed en zag dat zijn kop volgelopen was met bloed. Ik moest iets doen. Dit ging niet goed.

Wat ik deed was in hem knijpen. Knijpen tot het bloed in zijn kop ingedroogd was en hij tot een raar donkerrood hard aanhangsel was geworden. Ik pakte hem beet en draaide en draaide. Met een onhoorbaar plopje was het gedaan. Hij en ik. We waren niet meer samen. In mijn handen had ik met wortel en al het stukje wild vlees dat 20 jaar achter op mijn rechter schouder had gezeten. Wat op mijn rechter schouder rest is een klein donker littekentje.

En nu mis ik hem. Mijn Flubbertje….

De infantilisering van Star Wars

Thursday, June 11th, 2009


(klik foto voor meer)

Welkom

Thursday, June 11th, 2009

Ik heet u van harte welkom in mijn nieuwe stulpje. Pak een biertje, schenk een wijntje in en laten we proosten. Proosten op deze nieuwe stek. Een nieuwe plek die niet gebouwd had kunnen worden zonder de onvolprezen hulp van Rondie, mijn computerhulp in bange dagen.

Het valt u misschien op dat dit nieuwe huis nog een beetje in ontwikkeling is. Misschien valt het u niet op, maar neemt u dan van mij aan dat dit nieuwe huis nog een beetje in ontwikkeling is. Een aantal dingen werken nog niet, er moeten nog wat plugins aangebracht worden (waaronder een wisselende header, zodat u niet altijd naar mijn zweetnek hoeft te kijken), het archief werkt nog niet, een nieuwe fotopagina is in ontwikkeling, en zo nog wat kleine dingen. Misschien is het de goden verzoeken om een niet af huis al te openen. So be it. Het jeukte te hard om na een ruime maand stilte weer te starten en mijn kleine nietszeggende plekje op het www weer op te eisen.

Ik wens u veel plezier. Ik hoop dat u vaak terug blijft komen. Ik verzoek u uw bookmarks, uw link pagina, uw RSS feed of waar u mij ook als link geplaatst heeft aan te passen naar dit nieuwe adres. http://www.puchrocker.nl.

Hef nu gezamelijk het glas en zegt mij na:

“Proost Puchrocker!”

Om deze opening feestelijk aan te kleden publiceer ik om te beginnen eerst een stuk ergens anders. Lees mijn recensie van Sonic Youth-The Eternal op Eeuwig Weekend. Wens ik u voor nu veel plezier en bouw ik terwijl u een rondje maakt rustig verder.

VOORJAAR IN WEST-FRIESLAND: BOLLEN EN KOEIEN

Wednesday, April 29th, 2009

FROMMEL EN T.KORSEL GAAN NAAR DE KERK

Monday, April 27th, 2009

Jay Munly is te laat.

De band is al gestart als hij van achter uit de zaal komt aanrennen. Verontschuldigend wuift hij naar het publiek. Ik vergeef het hem. Nu nog wel. Slim Cessna’s Auto Club begint direct goed. Het is heftig. Nog mooier dan op de plaat. De banjo giert de ene feedback na de andere de zaal in. Aan het eind van het nummer voel ik een rilling langs mijn ruggengraat gaan. De eerste van velen?

Lees verder op Eeuwig Weekend…

MARTIN BRIL R.I.P.

Thursday, April 23rd, 2009

Kan je treuren om de dood van iemand die je in de verste verte niet kent?

Schijnbaar wel. Het was vanochtend te vroeg dat ik al om tien voor zes wakker was. Tien voor zes. Ik hoef pas om tien over half zeven op te staan om de trein met een heleboel gehaast te halen. Zonder dat gehaast kan ik niet. Zo vroeg in de ochtend. Moet ik mij niet haasten dan kom ik meestal te laat. Dan verzand ik in lanterfanten en niet meer op de tijd letten.

Vanochtend stond ik om vijf voor zes onder de douche. Daarna liep ik twee trappen af om de krant, die ik even daarvoor door de bus had horen vallen, van de mat te rapen en die, onder het genot van een kopje koffie, alvast te gaan lezen. De Volkskrant, waarvan de laatste restyling mij doet twijfelen of ik er nog wel abonnee van wil zijn.

Een van de restyling gevolgen was dat Martin Bril van de tweede katern naar de voorpagina verhuisd was. Rechtsonder in de hoek. Minder ruimte. Minder tekst. Minder Martin Bril. Het begin van mijn dag was met de restlyling voorgoed veranderd.

Ik ga aan de eettafel zitten en leg de krant opengeslagen voor me neer. Mijn adem stokt.

Martin Bril is dood. Verloren aan de kanker. Waar de afgelopen dagen in de rechteronderhoek “vandaag geen Martin Bril” stond, nadat hij de laatste columns opeens over het nodig hebben van een rolstoel schreef, staat nu de voorpagina en pagina twee vol met zijn dood.

De koffie staat koud geworden op die zelfde eettafel als ik om kwart voor zeven ‘s avonds weer thuis kom. Ik heb er geen slok van kunnen drinken. Call me sentimental, maar ja je kan treuren om de dood van iemand die je nooit hebt gekend. De tranen rolden over mijn wangen.

Martin Bril was het begin van mijn dag. Martin Bril kreeg het voor elkaar dat ik naar een kruispunt in Tiel wilde. Martin Bril deed je verlangen naar een bezoek aan nietszeggende dorpen waar dan ook in Nederland. Martin Bril was een observator van het alledaagse en het doodgewone Nederland. Een observator die het alledaagse speciaal maakte. Puur en alleen door zijn manier van schrijven. Met zijn fancy bloemen blouse, van weet ik veel hoe die ontwerper heet, aan.

Ja, je kan treuren om iemand die je nooit hebt gekend. Omdat je hem dan misschien wel nooit hebt gekend, maar hij met zijn manier van schrijven je wel deelgenoot liet worden van zijn unieke kijk op het alledaagse en het land en de wereld om je heen.

Er is een reden verdwenen om het Volkskrant abonnement niet op te zeggen.

“En fin”. En de wereld draait door.

HOLLY GOLIGHTLY AND THE BROKEOFFS PARADISO 17-04-2009

Saturday, April 18th, 2009