Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Starend in het niets

Saturday, August 15th, 2009

Als ik wakker wordt lig je naakt naast me. Ik kijk je in je ogen. Jij legt je hand om mijn ochtend erectie. Geconcentreerd trek je het laatste zaad uit me. Ik kom zonder een kik te geven. Emotieloos. Strak kijk ik je aan.

Kutwijf, zeg ik tegen je en ik heb er geen seconde spijt van. Kutwijf! Als gewoonlijk doe je alsof je me niet begrijpt. Onschuld duwt tegen de geilheid die zojuist nog in je ogen lag. Altijd maar weer die verdomde onschuld. Gek wordt ik er van. Jij met je kut onschuld.

De volgende ochtend lig je er weer. En de ochtend daarna en die daarna. Iedere ochtend lig je naast me en trek je me af. Deze ochtend is het anders. Je legt je hand om mijn lul, maar dit keer duw ik je hand weg. Er wordt vanochtend niet afgetrokken. Emotieloos neuk ik je. Hard. Emotieloos als jij.

Kutwijf, zeg ik tegen je als ik mijn zaad in je spuit. Kutwijf! De onschuld schuift weer in je blik. Die verdomde onschuld. Gek wordt ik er van, maar vanochtend laat ik me niet pakken. Rot op met je onschuld. Je hebt me geneukt. Je hebt me genaaid. Je hebt me aangetrokken, overmeesterd, het zaad uit me gezogen en me achteloos uitgespuwd. Jouw kut is alles behalve onschuldig.

Ik rol van je af en staar naar het plafond. Gedachteloos. Starend in het niets. Na een aantal minuten draai ik mijn hoofd naar je toe. Ik kijk je strak in je ogen. Je probeert wat tegen me zeggen, maar je woorden zijn onhoorbaar. Langzaam word je transparant. De muur achter je schijnt meer en meer door je heen. Tot er niets meer van je over is. Ik staar in het niets en roep je nog eenmaal na,

Kutwijf!

Can you take me to the moon?

Monday, July 20th, 2009

“That’s one small step for a man…, one giant leap for mankind”

Vind je het gek? Je staat daar maar mooi even op de maan. Het is dan wel 40 jaar geleden, maar toch. Maar een man of 12 kunnen het met je mee zeggen. Op die kale ronde steen. De wereld is van jou op 384.000 km afstand. Niemand die je daar iets kan maken.

Kom op geef mij ook een maan. Hij mag best iets dichterbij staan hoor. Die 384.000 km is ook weer zo overdreven. Gewoon om de hoek of zestien hoeken verder is ook goed. Als het maar een beetje aan te rijden is op de Puch. Een persoonlijke maan waar ook mij niemand iets kan maken.

De meesten van die paar die het genoegen hebben mogen proeven hebben het geluk van het niemand kan mij iets maken niet lang vast kunnen houden. Terug op moeder aarde aan de drank. Of oud worden in een zelf verkozen afgezonderd bestaan. Terug op moeder aarde was moeder aarde nooit meer hetzelfde geweest als voor de reis.

Nooit meer hetzelfde, want vanaf de maan gezien zagen ze van moeder aarde slechts haar schoonheid. Haar puurheid. Vanaf het oppervlakte van de maan was de aarde niets meer dan haar schoonheid. Haar schoonheid en haar puurheid. De rotte etterende puisten te ver weg om met het blote oog te kunnen zien. Nooit hadden ze er moeten weg gaan. Raketje demonteren, tentje opzetten, primus brandertje installeren en het slaapmatje uitrollen.

Ik zou het wel weten. Geef mij zo’n plek. Geef mij iemand of ergens om heen te gaan waar het leven alleen in haar schoonheid en puurheid tot mij komt. Geef mij een plek waar alle rottende etterende puisten te ver weg zijn om met het blote oog te zien. Onzichtbaar, ondenkbaar of gewoon niet bestaand. Raketje demonteren, tentje opzetten, primusbrandertje installeren, slaapmatje uitrollen en nooit meer weg gaan.

Waar ben jij? Ben jij mijn giant leap?

Lijstje

Friday, July 17th, 2009

Albert Verlinden, Hans Kraay Jr., Gordon Heuckeroth, Arie Boomsma, Sonja Bakker, Lange Frans, Caroline Tensen, Martijn Krabbe, Giel Beelen, Chazia Mourali, Peter R. de Vries, Patty Brard, Dries Roelvink, Alberto Stegeman, Jack van Gelder, Wilma Nanninga, Guus Meeuwis, Joop Braakhekke, Rachel Hazes, Gerard Joling, Rob Geus.

Uit de polderklei getrokken

Friday, June 26th, 2009

Mijn vader kwam altijd binnen door de achterdeur. Mijn vroegste herinnering. Ik lig op mijn buik op de groene prikkende tapijttegels. De achterdeur gaat open. Wanneer het gordijn opzij geschoven wordt verschijnt de baard van mijn vader. “Hallo luitjes”. Ik kijk naar hem op. De tapijttegels prikken aan mijn handen.

Waarom kwam mijn vader altijd achterom? We hadden helemaal geen achterom. Onze pianowoning had een eigen parkeerplaats voor de deur. Tussen onze schuur en die van de buren. Via de schuur of de voordeur had hij ook binnen kunnen komen. Bij het “hallo luitjes” had ik niet naar hem op kunnen kijken, hij zou me van achteren naderen.

We hadden helemaal geen achterom. Waarom nam mijn vader de moeite om langs het huis van de buren naar de achterkant te lopen om dan door de bosjes en een gat in onze heg het huis via de achterkant te betreden? Waarom niet gewoon de makkelijke weg via de schuur of voordeur? Deed hij het om mij een vroegste jeugdherinnering te geven?

Toen ik net vier was bleef de achterdeur dicht. Het gordijn werd niet meer opzij geschoven. Ik lag op mijn buik op de groene prikkende tapijttegels vol verlangen naar de achterdeur te kijken. Mijn vaders baard verscheen niet meer. Geen “hallo luitjes” meer. Mijn vader en moeder gingen uit elkaar. Onze vierpersoons gezin kwam ten einde.

Onder de pannen

Thursday, June 25th, 2009

Eerder in mijn carriere als werknemer heb ik wel eens een faillissement mee gemaakt. Dat was peanuts. Bij een faillissement weet je namelijk precies waar je aan toe bent. Je raakt je baan kwijt en het duurt weken voor je WW uitkering geregeld is. Daar kwam bij mij helaas ook nog eens bij dat ik moest stoppen met mijn opleiding, omdat die nog niet betaald was, maar ik wist waar ik aan toe was. Baan kwijt, uitslapen.

Het was peanuts in vergelijking met de situatie waar ik de afgelopen weken, maanden heb gezeten. Mijn werkterrein bevindt zich in een gebied waar keiharde klappen vallen in “deze tijd”. Er is geen werk en is het er wel dan verdwijnt het als sneeuw voor de zon. En laat nu precies na de zomer mijn contract aflopen. Ik stond met anderhalve voet stevig op straat.

De afgelopen maanden hoorde ik niets anders dan dat het niet goed ging. Contracten zouden niet verlengd worden en om mij heen bleven verschillende bureau’s opeens leeg achter. Ik begon hem te knijpen. Geen contractverlenging. Geen inkomen. Geen baan te vinden. Ik besefte mij dat ik mij in positie bevond die vanaf oktober financieel wel eens heel vervelend zou kunnen worden.

Het liet mij niet meer los. Waar ik normaal bij het verlaten van het pand mijn werk achter mij liet zat ik nu thuis op de bank te piekeren. Donkere doemscenario’s vulden mijn hoofd. Ik sliep slecht. Ik dronk meer. Mijn O.C.D. vatte de situatie aan om mij nog meer dwang op te leggen.

Vanochtend hoorde ik dat mijn contract verlengd wordt tot 31 maart 2010. Een last die nog groter bleek dan gedacht viel van mijn schouders. Mijn hoofd werd leeg. Mijn handen trilden. Of het wettelijk wel mag een half jaar contract na contracten van een jaar? Het zal mij een worst wezen. Ik ben de komende 9 maanden onder de pannen. Ik heb rust in mijn hoofd en zeeen van tijd om tegen iets anders aan te lopen.

Ik drink vanavond een biertje!

Pijnlijk voorbeeld van schoenmaker blijf bij uw leest.

Monday, June 22nd, 2009


Met dank aan Jur.

Halverwege de trap

Monday, June 22nd, 2009

Hij stapt altijd iets eerder in dan zij. Als hij halverwege de trap is kijkt hij als iedere ochtend achterom waar ze blijft. Als ze het ziet lacht ze haar verliefde lach. Een lach die de afgelopen weken met de dag verliefder is geworden. Dit zijn niet meer twee collega’s die elkaar gewoon leuk vinden.

Vanochtend is haar blik nog verliefder. Zijn achterom kijken gevuld met een nog groter verlangen. “Waar blijf je?” Ik ben hier, lacht ze terug. Hij blijft vandaag staan. Midden op de trap. Tot zij op dezelfde hoogte staat. Ze geeft hem lachend een duw en maant hem tot doorlopen. Hij wijkt van de regels van hun spel af. Hij openbaart hun geheim. Hun geheim dat ik de afgelopen weken heb zien groeien.

Straks zullen ze stilzwijgend tegenover elkaar in de volle coupe zitten. Allebei weggedoken in hun gratis krant. Als twee toevallige forensen, maar stiekem met de knieen tegen elkaar. Een golf van electriciteit gaat door haar heen. Ze doen alsof, maar lezen geen letter. Af en toe een stiekeme blik of glimlach. Ze weten het allebei.

Ze weten het allebei. Het is niet ver weg meer. Tussen nu en binnenkort vertellen ze thuis van overwerk. Het wordt laat vanavond, wacht maar niet op mij. Ze vertellen van overwerk, maar nemen een middag vrij. In een vreemde stad zullen ze verliefd tegenover elkaar zitten. Eindelijk kan hij haar handen strelen. Hij deed het al vaak, maar nu doet hij het echt.

Verliefd zullen ze tegenover elkaar zitten. Het onvermijdelijke nog even uitstellen. De spanning nog even vast houden. Nog even doen alsof ze nog terug kunnen, maar de hotelkamer is al geboekt. Straks zal zij moe en voldaan in zijn armen liggen. Hij heeft haar bemint en het was nog beter dan ze gehoopt had. Zo vrijt Johan thuis niet meer met haar. Al sinds een jaar of 10 niet meer. Het schuldgevoel komt de andere dag pas. Het onvermijdelijke.

Ik zal het zien. Als hij de volgende dag halverwege de trap om kijkt waar ze blijft.

Schoenmaker blijf bij uw leest!

Thursday, June 18th, 2009

Schijnbaar is een beroemd acteur zijn voor een hoop acteurs en actrices niet genoeg. Is het het willen doorbreken van de acteer sleur dat een hoop acteurs zich geroepen voelen om behalve op het grote scherm ons toe te acteren ons ook nog eens uit de speakers van onze geluidsinstallatie toe te zingen? Of is het de honger naar nog meer succes? Acteurs die zo nodig moeten gaan zingen? Schoenmaker blijf bij uw leest!

De ellende begon in de jaren tachtig. Opeens moesten en zouden acteurs een plaat maken. Een welkome afwisseling op alle Stock, Aitken and Waterman bagger die de hitlijsten vulde werd het helaas niet. Zat er werkelijk iemand te wachten op de Bruce Willis’ uitvoering van Under The Boardwalk? Riep de wereld echt zo hard om Heartbeat van Don Johnson? Aan de hoge noteringen in die zelfde hitlijsten te zien helaas wel.

Nee, dan David Hasselhof. Het wandelende borsthaar. De man die met zijn auto praat en in de jaren negentig tieten op het strand tot top amusement verhief. David hield het niet bij 1 plaat. Sinds 1985 bracht hij maar liefst 15 platen uit. Gelukkig pruimen wij Nederlanders de muziek van David niet echt en is het grootste gedeelte ons bespaard gebleven. Dat kan niet gezegd worden van Duitsland waar hij met Looking For Freedom mee liftte op de val van de muur en nog een aantal hits scoorde. Niet vreemd als je wat nummers van hem terug luistert. Er zit nogal een duitse hoempa/schlager saus overheen.

We gaan verder met een inkoppertje. Linda, Roos en Jessica. Ook wel bekend als Katja, Babette en Guusje. Het GTST succes was niet genoeg in 1995. Er moest een plaat uitgebracht worden. Muziek kopend Nederland bewees daarna zijn gebrek aan smaak en liet de eerste single Ademnood maar liefst 7 weken op nummer 1 staan. Kunnen zingen bleek geen issue te zijn. Als je met je lekkere bekkie maar bekend was dan vielen de luisteraars vanzelf plat. Platina plaat tot gevolg.

We zouden verder kunnen gaan met de band Dogstar die wereldwijd volle zalen trok enkel en alleen om de bassist Keanu Reeves, maar Keanu was tenminste zo wijs om het bij basgitaar te houden en zijn “ik kan wel 1 emotie” acteren niet in zang om te zetten. We kunnen het gaan hebben over Billy Bob Thorton, maar wie weet nu eigenlijk wie die man is. We gaan verder met het dieptepunt.

Het dieptepunt werd vorig jaar bereikt. Scarlett Johansson viel hard van haar voetstuk. Scarlett vond het nodig om een plaat vol te mompelen met Tom Waits covers. Mompelen en kreunen, want zingen kun je de klanken die aan haar keel ontsnappen met geen mogelijkheid noemen. Scarlett had beter mooie lippen kunnen blijven tuiten, want Anywhere I Lay My Head werd met stip de slechtste plaat van 2008. Een verzameling dodelijk saaie synthesizer verkrachtingen van Tom Waits nummers. Was hij dood geweest dan zou Tom zich in zijn graf omgedraaid hebben.

Kan het ook goed uitpakken als een acteur zijn leest verlaat? Ja natuurlijk. Er is namelijk ook William Shatner. Beter bekend als Captain Kirk. Shatner heeft al een paar platen volgepropt met covers. Dat hij niet kan zingen deert hem niet. Hij zingt gewoon niet. Hij praat de teksten gewoon de microfoon in. Onevenaarbare klassiekers tot gevolg. Of is het gewoon cult?

Heb ik er nog een paar gemist? Ik hoor het graag!

Volgende keer zangers die zo nodig moeten acteren.

Zij en het liedje

Tuesday, June 16th, 2009

-”Weet je, ieder keer dat ik jou zie moet ik aan een liedje denken.”
-”Moet je door mij aan een liedje denken?”
-”Ja altijd. Sorry.”
-”Sorry? Waarom moet je als je mij ziet aan een liedje denken.”
-”Omdat ik het zo’n ontzettend mooi liedje vind.”
-”Nu moet ik blozen. Welk liedje is het dan?”
-”Ja dat is juist het probleem.”

Ik weet helemaal niet wie je bent. Ik wil weten wie je bent. Waarom ken ik jou niet? Wie ben je? Van welke muziek hou je? Wat is je favoriete film? Lees je wel eens een boek en zo ja welk boek? Waar kijk je graag naar op televisie? Hou je ook van in de herfst over het strand wandelen? Wat eet je het liefst als je op een zonnig terras zit?

-”Dat is juist het probleem? Je maakt me nieuwsgierig. Vertel.”
-”Nee ik kan het niet zeggen en ik ga het liedje ook niet zingen.”
-”Ik begrijp er helemaal niets meer van, maar ik denk dat ik me vereerd voel.”

Heb je eigenlijk kinderen? Hoeveel broers en zussen heb je? Waar woon je eigenlijk? Hoe drink je je koffie of ben je van de thee? Trek je een oranje overall aan tijdens voetbal toernooien? Hou je er van om soms een heel weekend niets te doen? Of ben je een sportschool type? Drink je bier of wijn of blauwe knoop? Is er een man in je leven?

-”Je moet je niet vereerd voelen. Ik schaam me dood dat ik aan dat liedje denk als ik jou zie.”
-”Je schaamt je dood?”
-”Ja.”

Ik zal je nooit vertellen welk liedje het is. Dat zou ongepast zijn. Dat verdient iemand als jij niet. Je moet je dan ook helemaal niet vereerd voelen. Ik zal het je nooit vertellen. Ik durf zo al amper iets tegen je te zeggen. Als je vlak bij me staat voel ik je. Je rilt door me heen. Komt er al wat uit mijn mond dan moet ik mijn hele hebben en houden in zetten om niet in gestotter uit te barsten. Ik doe al zo mijn best om niet te lang naar je te kijken.

-”Ik schaam me dood, omdat…”
-”Omdat?”
-”Omdat het liedje over een hoer gaat, maar jouw naam draagt”
-”…”
-”En iedere uitleg heeft nu geen zin meer.”

Nee ik zal je nooit vertellen dat ik aan een liedje moet denken als ik jou zie en al helemaal niet aan welk liedje. Ik baal zeven keer in het rond dat juist dit liedje jouw naam draagt en niet een prachtig gedicht. Ik zal je nooit vertellen dat ik aan dit liedje moet denken als ik jou zie.

Ik zal al blij zijn als ik ooit alle bovenstaande vragen aan je zou durven stellen en de laatste met een nee beantwoord zou worden.

Piet Paulusma is zo’n kwaaie nog niet

Tuesday, June 16th, 2009

Sinds ik vanavond thuis kwam en in de altijd op dinsdag op de mat liggende nieuwe vara-gids bladerde veranderde mijn mening over Piet Paulusma binnen een seconde van de meest vermoeiende weerman allertijden naar Piet is een toffe peer. Wilt u weten wat deze verandering in gang bracht? Klik dan maar eens op onderstaande foto.
Juist! Piet zit op een…..

“Oant Moarn”, Piet!