Frommel

In de ooghoek van mijn moeder zit een vlek. Een zwarte vlek. Als ik iets beter kijk zie ik dat er ook vlekken op haar handen zitten. Ze ziet er te netjes uit. Netter dan ik haar ooit gezien heb. Te keurig. Het zijn niet de vlekken of het keurig waardoor ik haar bijna niet terug ken. Het is de dood.

Een half jaar eerder stond ik precies zo over een kist gebogen. Die juni-dag keek ik naar het levenloze lichaam van mijn stiefvader die helemaal niet meer op mijn stiefvader leek. Hij zag er te netjes uit. Zijn snor was recht geknipt. Een rechtgeknipte snor. Dat had ik in de 32 jaar dat ik hem kende nog nooit gezien. Maar het was niet het te netjes of de recht geknipte snor dat ik hem bijna niet herkende. Het was de dood.

Het is niet vreemd dat er al zwarte vlekken in haar ooghoek en op haar handen zitten. Ze is al 10 dagen dood. Tien dagen dood, 8 dagen geleden gevonden en twee feestdagen er tussen. Daar kan geen koelinstallatie tegen op.

Bij haar zijn het slechts een paar vlekken. Bij hem waren het bijna zijn hele vingers. Hij was al 8 maanden lang bezig met dood gaan. De laatste weken voor zijn dood had het leven zijn vingers alvast verlaten. Zoals hij al 8 maanden lang dag na dag beetje bij beetje aan het sterven was.

Ik kijk nog eenmaal naar haar. Ik herken haar bijna niet. Haar nek ziet er dik en ingezakt uit. Dikker dan de weinige kilos die ze de laatste weken nog woog. Ze doet me aan mijn oma denken.

De momenten dat ik in de kisten keek herkende ik beide bijna niet. Niet door de zwarte vlekken. Ook niet door het te netjes. Ik herkende ze bijna niet door de dood. De dood die na de laatste adem als een masker over ze heen is gegleden. De dood die ieder teken van leven in een fractie van een seconde heeft doen verdwijnen en die het uiterlijk van een wassen beeld hiervoor in de plaats heeft gebracht.

Voor de tweede keer in zes maanden tijd sta ik op van mijn stoel en loop naar de microfoon. Ik vouw het papier waarop mijn tekst staat uit. Ik slik. Ik durf de zaal niet in te kijken. Ik hyperventileer me door mijn afscheid heen.

Na afloop schud ik veel handen waarvan ik geen idee heb wie het zijn. De handen die ik wel ken houden me overeind.

Ik staar in gedachten verzonken voor me uit. Ik zit aan de bar van mijn favoriete cafe. Een fles bier voor mijn neus. Een sigaret in mijn hand. In dit cafe wordt gewoon gerookt. Dit is ons cafe. Wij maken zelf wel uit of hier gerookt wordt of niet. Hier wordt dus gerookt.

“Good evening. A bottle of beer please”, hoor ik de man die naast me is komen zitten zeggen. De stem klinkt bekend, maar kan mij niet uit mijn gedachten halen. Ik neem een slok uit mijn fles. Een hijs rook verdwijnt in mijn longen. Ik staar voor me uit.

Ik denk aan haar. Aan hoe ze me genaaid heeft. Ik denk aan de laatste wedstrijd van mijn favoriete voetbal elftal. Aan het winnende doelpunt. Ik denk aan de treinreis van morgen. Aan waar ik naar toe reis. Ik denk aan de middelbare schooltijd. Aan hoe gelukkig ik toen ook al niet was. Ik denk aan van alles en ik denk aan niets. Welkom in mijn hoofd.

“Can I have another beer please? And please give one to this gentleman sitting next to me”, hoor ik de man naast me zeggen. Er wordt een fles bier voor mijn neus gezet. Ik kan nu niet langer in gedachten verzonken blijven. Ik zal de man aan moeten kijken en hem bedanken voor het bier. De fles optillen, tegen die van hem aanslaan en cheers zeggen.

Ik wil helemaal niet uit mijn verzonken gedachten komen. Ik ben hier juist gaan zitten om voor me uit te staren. Om verlost te zijn van de op mij af komende muren. Mooi zitten. Dom kijken. Dat was het hele idee. Bier drinken en geen gezeik aan mijn kop. En nu biedt de man naast mij me een biertje aan. Ik zal moeten reageren. Er zal een gesprek volgen. Een gesprek waar ik alles behalve zin in heb. Ik zal wel moeten. Ik stap uit mijn gedachten en kijk naar links.

Ik kijk in het lachende gezicht van Johnny Cash. “Cheers my friend.” zegt hij als we onze flessen bier tegen elkaar aan proosten. “Cheers.” Ik ben met stomheid geslagen. Johnny Cash. In the flesh. Johnny fucking Cash. Een pot bier in zijn hand. Een big smile op zijn gegroefde kop. A man in black. Zo dood als een pier, maar mooi dat hij op de barkruk naast mij zit.

Dat is precies wat ik tegen hem zeg. Wat hij hier doet, want hij is fokking dood. Reden genoeg om hier helemaal niet naast me te kunnen zitten. En hoe komt het dan dat hij hier wel naast me zit. In the flesh. In het zwart. En beetje stom te lachen met een fles bier in zijn hand.

“Ik ben hier voor jou mijn vriend. Ik ben hier om een bericht aan je over te brengen. Een bericht dat op het eerste oog niet als goed nieuws over zal komen. Namelijk dit; als je te overlijden komt dan ga je naar de hel Frommel. Je hebt je plaats in de hemel al jaren geleden verspeeld. Het wordt de hel, maar vrees niet. De hel is waar de toffe mensen heen gaan. De hel is rock and roll. Ik zal er op je wachten Frommel. Ik zal de eerste zijn die je ziet bij binnenkomst. Ik zal een lied voor je zingen. Een lied dat jij mag kiezen. Niet nu. Maak je geen zorgen. Het moment dat je binnen komt zal ik weten welk lied ik voor je moet spelen. Ik zal het weten en ik zal het voor je spelen en alles zal goed zijn.”

Ik ben met stomheid geslagen. Vol ongeloof staar ik de man naast mij aan. Ik neem een grote slok bier. Johnny kijkt me nog een keer lachend aan. Hij staat op en loopt de deur uit. “See you soon my friend”, zegt hij als hij de straat op stapt.

“Dat was….dat was….”

“Johnny Cash”, vult de barman droogjes aan. Hij draait zich om, loopt naar de cd speler en drukt op play. Hurt klinkt door het lege cafe. Ik bestel een biertje en staar in gedachten verzonken voor me uit.

Het was koud in de stad. Ik fietste en fietste en ik had het warm. Niet omdat ik zo hard fietste. Het tegenovergestelde was eerder het geval. Mijn gebrek aan snelheid zou eerder een koud gevoel door mijn lijf moeten laten gaan, maar ik had het warm. Op mijn fiets in de stad.

Ik had zojuist een huis bekeken. Een huis waar ik wilde wonen. Een huis dat mijn huis moest worden. Een huis dat ik zou ruilen voor mijn huis. In een stad die ik zou ruilen voor mijn stad. Ik zou een eind komen, maar de twintig jaar in Hoorn niet gaan redden. Ik was zojuist in het huis geweest dat mijn huis zou gaan worden.

Ze had het zelf gezegd. Ze was blij dat ik zo enthousiast over hun huis was. Ze hoefde mijn huis niet eens te zien. Was ze alleen geweest dan zou ze ongezien ja zeggen en de papieren ondertekenen. Zij blij ik nog blijer. Het was slechts zaak om een week later haar man te overtuigen. Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Ze bleek geweldig te kunnen liegen.

De afmetingen van mijn woonkamer met open keuken viel ze een beetje tegen. De afmetingen van hun woonkamer werd in hun hoofd opgeblazen tot de afmetingen van een voetbalveld. Konden ze hun koelkast wel kwijt? De koelkast als struikelblok voor een voor beide partijen betere woonsituatie? Je gaat een huis toch niet weigeren, omdat de kleur van de dakpannen niet bij je bank past?

De koelkast werd gebruikt als struikelblok. De werkelijkheid bleek een andere optie te zijn. Ik zag het deze week staan. Een driehoeksruil. Met een iets ruimere woning dan dat ik ze kon bieden. De koelkast had makkelijk gepast. Het andere huis was gewoon aantrekkelijker. Niets mis mee met een betere aanbieding, maar zeg dat dan gewoon. Doe het niet met een smoes, maar zeg het gewoon.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik zoek dus nog steeds een woonruimte in de grote stad die Amsterdam heet. Mijn wensen zien niet groot. Een klein huisje is genoeg. Twee kamertjes is all I need. Ik heb eventueel een drie en een halve kamer woning in Hoorn er voor te ruil. Weet u iets? Kent u iemand die iets weet? Wilt u voor mij uw oren en ogen open houden?

Een derde Kalua, een derde Vodka, een derde melk. De Kalua en de melk kunnen vervangen worden door Tia Maria, Baileys en Cream, maar ik drink de The Dude versie van de White Russian.

Een derde Kalua, een derde Vodka, een derde melk. Ongeveer, want ik ben nog op zoek naar de ideale mixcombinatie. Iets minder vodka de volgende keer mag wel. Iets meer melk dempt de scherpe vodka smaak, maar killed ook het vleugje Kalua. Iets minder vodka, een klein beetje meer melk en iets meer Kalua. De volgende smaakt inderdaad beter. Mijn olifanten geheugen onthoudt de visuele hoeveelheden voor de volgende keer.

Daar sta ik. Midden in de woonkamer. Dit keer geen Havilah uit de speakers, maar het Blue Harlem radio station van Last.fm. Imelda May zingt in Blue Harlem een cd vol met jazz en swing. Vanavond is mijn woonkamer een rokerige club. Mijn haar zit in een brillantine scheiding. Een glas White Russian in mijn linkerhand. Met een filtersigaret losjes in de rechter dans ik door de donkere club.

Ik neem nog een slok White Russian. Ik trek een grote wolk rook mijn verteerde longen in. Mijn voeten dansen de volgende swing plaat kapot. Mijn hersenen schieten heen en weer. Van haar naar hier. Van hier naar daar. Via mijn geluk naar de verontwaardiging. Langs mijn woede en voorbij een harde lach. De grote zoektocht naar inspiratie.

“Het gaat zeker goed met je?”, zei een vriendin zaterdag op de markt. “Je schrijft niet meer.” Ze heeft gelijk. Het gaat goed met mij. Het wachten en het hopen is voorbij. De zinloosheid is ingezien. Ik schreef het zelf. Can I only write when I’m miserable?

Ideeen genoeg. Inspiratie is in mijn leven nooit ver weg. De verhalen liggen voor een observator op straat. Voor mijn neus of anders net om de hoek. Mijn hoofd vormt de stukken als vanzelf. Automatisch en toch komt er niets op papier.

Mijn voeten dansen het volgende swing nummer aan flarden. Het glas in mijn linker hand. De filtersigaret losjes in de rechter. Mijn haren glimmen van de brillantine. Ik neem nog een slok. De mix is bijna perfect. Ik trek aan mijn sigaret. De rook brandt nicotine bevrediging in mijn verteerde longen. De verhalen vormen zich als vanzelf in mijn hoofd.

Ik moet me nodig weer eens een stuk schrijven…

Jay Reatard died last night in his sleep. Only 29 years old. Goddamn. Way to young. There was still so much cool music in him. All we have left to do is play the awesome music he gave us….

R.I.P. Jay we will miss you….

-Rolling Stones-Let It Bleed. Gimme Shelter, Country Honk, Monkey Man. Hoe kun je dan in hemelsnaam The Beatles nog prefereren?

-Left Lane Cruiser-All You Can Eat. Tweemans Whiskey fueled hillgrassbluesbilly schiet kneiterhard richting 2009 top 10. Vies!

-Rock Plaza Central-…At The Moment Of Our Most Needing Or If Only They Could Turn Around, They Would… = geen ruimte meer over

-The Alcazar Hotel-Come on! Dig The Unified Theory! De leukste totaal onbekende (58 lastfm plays) plaat van het jaar.

-The Madd-Are Pretty Quick. Tegenvaller van het jaar. The Madd kan geweldig coveren, maar zelf geen goede plaat schrijven.

-The Eagles-welk nummer dan ook. De meest verschrikkelijke band aller tijden. Dan liever Blof. Denk ik. Toch? Of niet? Ehm….

Deel 5

Op honderd meter van het nieuwe huis is een sloot. Een sloot om in de zomer met een rubberbootje in te dobberen. In de winter kunnen we schaatsen. Want vroeger kon je iedere winter nog schaatsen. Bij de bungalows rechtsom. Een rondje nieuwbouw stad ligt dan voor je. In de stomste buurt van onze woonplaats, waar volgens ons alleen maar tuig woont, lijkt het altijd te dooien en moeten we klunen.

Op 836 met mijn stappenteller getelde stappen van huis ligt mijn nieuwe lagere school. Bijna gaf mijn vader daar les. Ik word net als alle andere jongens verliefd op de juf in de vierde klas. Het jammer vindend dat ze maar twee dagen les geeft. Tijdens een herfstwandeling voel ik me koning als ik haar hand vast houd. Jonge stad, jonge kinderen, jonge juffen. Met carnaval ben ik verkleed als Paul Stanley. Er is net niet genoeg zwarte verf voor mijn pruik.

Nieuwbouw steden zijn een paradijs voor kleine kinderen. Waar je ook naar toe kijkt, je ziet bouwplaatsen. Zijn we op zaterdag niet bezig om daar iets te slopen, dan zijn we op Jeugdland. Een permanent huttendorp aan de rand van de stad. We bouwen er een hut. Verkopen er poffertjes in Flip’s poffertjeskraam. Ik sla een gat in mijn eigen achterhoofd en een spijker in mijn teen.

De buren op het hoekje hebben een kuikentje uit een eendennest gehaald. De moeder was al uren weg zeggen ze. Ik vind ze stom, maar ga toch kijken. Nieuwsgierigheid wint altijd. We mogen zomaar naar binnen. Ik vind het aparte mensen. De woonkamer ligt vol met grote kunststof letters. Hij doet iets met reclame geloof ik. Ik heb er niets van begrepen, want ik luister niet naar wat hij verteld. Het kuikentje kan me ook niets meer schelen. Ik ben gefascineerd door de letters.

Achter ons woont Arnold. Arnold vindt de Opel Kadet de mooiste auto die er is. Waarschijnlijk omdat zijn vader er een rijdt. Arnold heeft speelgoed vrachtwagens waarmee we op de vloer van zijn slaapkamer spelen. Ik vind dat ik veel beter het geluid van een vrachtwagen na kan doen. Arnold vind van niet. We draaien ook muziek, maar Arnold heeft alleen Shakin’ Stevens en Henk Wijngaard. Ik hou van de Stray Cats en The Rolling Stones.

Uit de polderklei getrokken. Een autobiografie van mijn leven.
Deel 1, 2, 3, 4

-The Black Heart Procession-Six Duister, beklemmend, aangrijpend, betoverend, zwart en meeslepend zoals zij dat zo goed kunnen.

-Jon Spencer Blues Explosion-Orange. Wat kan die man toch een geweldig nummer maken over zulke lelijke broeken als Bellbottoms.

-Johnny Cash-At San Quentin. Had ik in 1969 daar maar in de bak gezeten voor het 1 of ander. Dat was ik er mooi bij geweest.

-Ik vind The Devil & Abbe May-Hoodoo You Do na 1 liedje al de beste lieve meisjes zingen smerige Aussie blues plaat van 2009.

- Ook na 19 jaar ben ik nog altijd meer onder de indruk van Danzig-DanzigII:Lucifuge dan van Glen Danzig zijn spierballen.

-Lightning Dust-Infinite Light. Had de hele plaat geklonken als het laatste nummer (Take It Home) dan was ‘t ‘n wereldplaat.

Iers is niet de taal die ik het makkelijkst versta. Vanavond in Paradiso in een uitverkochte bovenzaal al helemaal niet. Ik versta bijna niets van wat Imelda May tussen de nummers door zegt. Ik versta bijna niets, maar geniet het hele concert lang.

Om half tien staan we met 300 man buiten. Om onopgehelderde redenen mogen we nog niet naar binnen. Is het concert eerder op de avond nog niet afgelopen? Er wordt gefluisterd dat Wilco in de grote zaal later dan gepland is begonnen. Wat dat met ons te maken heeft wordt er niet bij verteld. Om een uur of tien sta ik dan toch in de bovenzaal. Op mijn favoriete plek. Naast de schouw. Een biertje op de schouw.

Ik houd best van Rockabilly, maar meestal heb ik het na een aantal nummers wel gehoord. Ik ben geen kenner dus ik zal het wel mis hebben, maar meestal vind ik het wat eentonig. Imelda May niet. Imelda May shift van rockabilly naar skiffle, van rock and roll naar blues en van jazz weer terug naar rockabilly.

Imelda May ziet er geweldig uit. Ze heeft een groene jurk aan met panterprint. Haar haar zit in een strakke kuif gerold. De begeleidingsband is van goed (drummer), naar beter (gitarist en bassist), naar geweldig (trompetist). Die begeleidingsband zet een strak en solide geluid neer waar overheen de stem van Imelda kan excelleren. Tijdens de eerste twee nummers is het geluid van de zang nog een beetje blikkerig afgesteld alsof het tegen rondzingen aan zit, maar daarna is het precies goed. Ingetogen waar het ingetogen moet zijn. Hard waar het harder kan. Een heerlijk rauw rafelrandje wanneer we vanuit de nachtclub de regenachtige straat op getrokken worden.

De band en het optreden dat ze verzorgen klinkt zeldzaam goed. Niet alleen is de band spatloos op elkaar ingespeeld, het zaalgeluid is deze avond super. De mix is precies goed. Helaas een zeldzaamheid in concertzalenland.

Ik versta alleen niets van dat Ierse accent van Imelda May. De hele avond niet. Behalve op een moment. Op precies het goede moment versta ik haar. De playlist geeft Knock 123 aan. Een van mijn favoriete nummers van de cd Love Tattoo. Ze verteld waar het nummer over gaat. Over hoe ze werkte met oudere mensen. Op een dag is ze bij een oude vrouw wiens man een jaar daarvoor is overleden. De oude vrouw verteld haar dat haar man er dan wel niet meer mag zijn, maar dat hij nog iedere dag bij haar is. Dat hij in het huis spookt en dat ze nog net zo ontzettend verliefd op hem is als 50 jaar geleden.

Knock 123 was al een mooi nummer, maar nu ik de betekenis achter het nummer ken is het nog mooier. De ingetogen versie wordt bijna verknald door een heleboel Wilco lawaai dat opeens door de openstaande deuren naar binnen druipt. De man achter mij sluit ze snel. Knock 123 wordt op een intense, ingetogen manier gespeeld. Zacht en verstild. De betekenis achter het nummer versterkt het en maakt het drie maal intenser.

Ik ben helemaal niet zo stoer als ik me voordoe. De tranen prikken weer eens in mijn ogen. Na afloop rook in een sigaret met Wilco gangers en spoed mij naar huis. Het is maandagnacht half twee. Ik moet nu echt gaan slapen…

Ik hou van lekkere korte pakkende album en song titels. De combinatie van beide is helemaal goed.

Alice Donut-The Untidy Suicides Of Your Degenerate Children.

Met daarop het nummer:

The Son Of A Disgruntled X-Postal Worker Reflects On His Life While Getting Stoned In The Parking Lot Of A Winn Dixie Listening To Metallica

Of wat dacht u van:

Man Or Astro-Man?-Eeviac Operational Index An Reference Guide, Including Other Modern Computational Devices.

Met daarop het nummer:

Within The Mainframe, Impaired Vision From Inoperable Catarcts Can Become A New Impending Nepotism.

Sinds vorige maand weten de Canadezen ook hoe het moet:

Rock Plaza Central-…At The Moment Of Our Most Needing Or If Only They Could Turn Around, They Would…

Met daarop het nummer:

We Are Full Of Light (That Blinds Us At The Moment Of Our Most Needing)

Weet u meer van dit soort fijne korte album en song titel combinaties?